فصلنامه علمی

نوع مقاله: مقاله پژوهشی

نویسندگان

دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه هنر اسلامی تبریز، تبریز، ایران

10.22061/jte.2019.4983.2175

چکیده

اهداف: ترسیم پرسپکتیو به‌عنوان یکی از شیوه‌های بیان تصویری، نقش بسیار مهمی در فرآیند طراحی معماری دارد که کیفیات فضایی معماری را از دید ناظری ایستا بازگو می‌کند؛ لیکن این نحوه‌ بیان تصویری که در غرب رایج می‌باشد، مطابقتی با نگاه معماری گذشته ایران که در آن فضا ناایستا و در حرکت بوده، ندارد. از‌این‌رو درصورتی که به دنبال ارائه یک روش در تطابق با نگاه هستی‌شناسانه مبتنی بر حکمت اسلامی- ایرانی باشیم، می‌توان از اصول فرایند نگاشت مدارک تصویری معماریِ گذشته ایران پرسید تا بر مبنای نتایج به‌دست‌آمده، روش جدید برای بیان تصویری پیشنهاد داد.
روش: این مطالعه با استفاده از روش توصیفی- تحلیلی به مطالعه نگرش هنرمندان ایرانی به فضا در محیط نگارگری از یکسو و مبانی مطرح در ترسیم پرسپکتیو در غرب از دیگر سو می‌پردازد، تا با مداقه در فضای فکری این دو جهان، نقطه افتراق به نگرش آنها نسبت به فضا را شناسایی نماید.
نتیجه گیری: بر اساس نتایج این تحلیل روش فراپرسپکتیو به عنوان رویه ترسیمی با رویکرد کل‌نگاری معرفی می گردد که حاصل تفکر در قواعد حاکم بر شیوه‌های ترسیمی گذشته ایران و تلفیق با اصول مطرح در پرسپکتیو خطی است. این روش با افزایش نقاط گریز، و به تبع آن افزایش میدان دید و نمایش حرکت، از واقع نمایی صرف به فرانمایی فضایی در حوزه ترسیمات معماری پیش می‌رود.

کلیدواژه‌ها

موضوعات

عنوان مقاله [English]

Super-prospective: a perspective drawing method based on visual expression techniques in past architecture

نویسندگان [English]

  • M.A. Banihashemi
  • H. Beyti

Architecture and Urbanism Department, Tabriz Islamic Art University, Tabriz, Iran

چکیده [English]

Goals: Visual expression techniques play an important role in providing technical information in the design process of architecture, but this way of expressing the image that is common in the West is not in accordance with our past architectural look. The perception of space in past architecture was not human-centered. So, if we are to seek a generalized approach and to conform to an ontological-based view of Islamic-Iranian wisdom, one can ask the principles of mapping the Iranian documentary image architecture in the past.
Method: This study on the one hand uses a descriptive-analytical method to study the attitudes of Iranian artists to space in a gallery environment and on the other hand, expands intellectual framework of Islamic wisdom. Understanding this insight in the Iranian intellectual and cultural sphere can be interpreted in the form of colloquialism in the presentation of drawing documents.
Findings: In this regard, introducing the hyper-process method as a graphing approach with the approach of increasing the points of escape and displacement of the lines, and consequently increasing the field of view and motion, from the mere point of view of spatial representation in the field of architectural drawings.

کلیدواژه‌ها [English]

  • Super-prospective
  • Perspective
  • Painting
  • Visual expression
  • Architectural Expression